Ervaringen van Anita Mertens
In 1998 was ik hard aan het oefenen op het revalidatiecentrum in Breda. Ik had net de diagnose gekregen. Mijn fysiotherapeute maakte mij attent op een oefenpraatgroep voor mensen met MS. Ze waren bezig met het opzetten van een 2e groep. Het leek mij wel wat dus ik liet mij op de lijst zetten.
September 1998:
Er start een nieuwe oefenpraatgroep. Een beetje zenuwachtig ging ik er heen. Zou het wel wat zijn? Zou ik mee kunnen doen?
Ik was de enige in een rolstoel. Niemand anders had zelfs een hulpmiddel.
Voorstellen: 25 jaar MS loopt nog prima, spreekt soms onduidelijk
10 jaar MS niets aan te merken, maar is wel heel slecht geweest
1 jaar MS loopt met krukken en zit al voor grote stukken in een rolstoel
etc. etc. etc,
Na 2 keer viel het niet meer op, hoe iemand beweegt en wat iemand nog kan. Ik zie het als vervanging voor mijn sport, een eigen avond weg zonder man en kinderen.
Verwachtingen :
Ik hoopte veel te leren van de anderen, omdat ik net pas de diagnose had. Hoe was het bij andere gegaan met de huisaanpassingen? Hoe ging het met de thuiszorg? etc. etc.
In het begin viel het praatgedeelte mij tegen. Ik had de diagnose wel nog maar pas, toch was ik wat betreft de beperkingen verder. Ik had verkeerde verwachtingen gehad. Natuurlijk heb ik nog wel dingen van anderen geleerd. Het ging meer op herkenbaarheid, lotgenotencontacten en gezelligheid.
Het “sport” gedeelte is voor mij wel het belangrijkste.
Nu 10 jaar verder:
Pas vroeg iemand mij: “Wat hoop je te vinden op zo’n avond?”,
Het eerste wat in mij op kwam was: “een lepel”. Ik meen het nog serieus ook.
Nieuwsgierig? Kijk dan eens op http://www.stomaatje.nl/spoontheory.html
Het verhaal is in ieder geval ook op mij van toepassing.
Anita Mertens 2-10-2008.
